ดนตรีอีสาน

ดนตรีอีสาน เป็นดนตรีระดับพื้นบ้าน เข้าถึงชีวิตชาวบ้าน สืบทอดพัฒนาโดยชาวบ้าน จนได้ชื่อว่าเป็นดนตรีพื้นบ้านอีสาน ที่เข้าถึงชีวิต จิตใจ กล่อมเกลาจิตใจ ตลอดถึง ให้ความสนุกสนาน บันเทิง แก่ชาวอีสาน มาช้านาน เครื่องดนตรีบางอย่าง ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้น และกำเนิดขึ้นในยุคสมัยไหน แต่เครื่องดนตรีทั้งหลาย ก็ยังมีการสืบทอด ปรับปรุง พัฒนา และเผยแพร่ให้คงอยู่ตราบปัจจุบัน    ดนตรีพื้นบ้านอีสาน จำแนกเป็นหมวดหมู่ได้หลายรูปแบบ ดังนี้
จำแนกตามลักษณะวิธีเล่น

๑ ประเภทเครื่องดีด – พิณ – หึน หรือ หืน

๒ ประเภทเครื่องเป่า – แคน – โหวด – ปี่กูแคน หรือ ปี่ภูไท

๓ ประเภทเครื่องตี หรือ เคาะ – โปงลาง – กลอง – กั๊บแก๊บ – ฆ้องโหม่ง – ฉิ่ง – ฉาบ

๔ ประเภทเครื่องสี – ซอ

๕ ประเภทเครื่องดึง – ไหซอง

จำแนกตามวัตถุประสงค์การบรรเลง

๑ ประเภทบรรเลงทำนอง – แคน – พิณ – ซอ
– โหวด – โปงลาง – ปี่กู่แคน หรือ ปี่ภูไท – หึน หรือ หืน

๒ ประเภทให้จังหวะ – กลอง – กั๊บแก๊บ – ฆ้องโหม่ง – ฉิ่ง – ฉาบ – ไหซอง

This slideshow requires JavaScript.

Categories: ดนตรีพื้นบ้าน | ใส่ความเห็น

เมนูนำทาง เรื่อง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

%d bloggers like this: